Li Shizhen bevestigt de geneeskrachtige eigenschappen van ginseng

De effecten van ginseng werden midden 16e eeuw voor de eerste keer beschreven door Li Shizhen, één van de belangrijkste artsen en traditionele apothekers in de geschiedenis van China, van wie het belangrijkste werk “Bengcao Gangmu” is, een boek waarin hij nauwkeurig en systematisch 1895 geneeskrachtige bestanddelen beschrijft en illustreert die tot de Chinese traditie behoren. Talrijke delen van het boek zijn gewijd aan ginseng, die wordt beschreven als de wortel van het derde oog – het oog van de zelfkennis: “Ginseng versterkt de vijf delen van de darm. Hem gedurende een lange periode gebruiken, kalmeert het zenuwstelsel, stimuleert de geest, kalmeert zenuwachtigheid, verzorgt een slechte adem, stimuleert het hart, verbetert de wijsheid en verlengt het leven”. In die tijd was ginseng een wilde plant die men hoofdzakelijk aantrof op de beboste en schaduwrijke heuvels van Mantsjoerije, die moeilijk toegankelijk waren. De wilde wortels waren zeldzaam, zodat ze voorbehouden werden voor de leden van het keizerlijk hof, vandaar de naam “Ginseng Imperial”.